Niedziela, 21 stycznia 2018Imieniny: Agnieszka, Inez, Jarosław
   

Zegar

Publikacje

Zmysł dotyku w teorii sensorycznej

Rola dotyku w integracji sensorycznej.

Zmysł dotyku to jeden z podstawowych zmysłów, poprzez który odbieramy informacje z zewnątrz. Receptory czuciowe rozmieszczone są w skórze. Odbierane przez nie odczucia dotykowe, wędrują odpowiednimi drogami nerwowymi do mózgu, gdzie są rozpoznawane i klasyfikowane. Wszystko to dzieje się bardzo szybko i trwa zaledwie ułamki sekund. Szybkość reakcji naszego mózgu możemy zaobserwować gdy na przykład zranimy się w palec. Cofamy wówczas rękę, zanim jeszcze odczujemy ból i stwierdzimy że się skaleczyliśmy. Odbieranie bodźców dotykowych najczęściej kojarzy nam się z dłońmi, bo to one służą nam do witania się, obejmowania, trzymania przedmiotów i manipulowania nimi. Tymczasem bodźce dotykowe odbierane są przez całą powierzchnię ciała. Na całym ciele odbieramy wrażenia bólowe, czujemy siłę i rodzaj nacisku, całym ciałem odczuwamy temperaturę otoczenia, dotyk ubrania, łaskotki, głaskanie itp. Bodźce dotykowe można podzielić na te, po które sami sięgamy i na te, które dostajemy z otoczenia. Czym innym jest wyciągnięcie ręki i świadome pogłaskanie psa, a zupełnie czymś innym jest dotknięcie psiego nosa w chwili i miejscu, w którym się tego nie spodziewamy. Dotykowe bodźce zewnętrzne są łatwiejsze do zaakceptowania jeśli możemy kontrolować je wzrokiem. Dotknięcia i zabiegi, których nie możemy obserwować, budzą w nas niepokój. Zmysł dotyku działa we współpracy z pozostałymi zmysłami bazalnymi: równowagi/ruchu i propriocepcji/pozycji ciała. Dzięki temu możemy na przykład zawiązać buty bez pomocy wzroku, utrzymując się w pozycji kucznej.

Czytaj więcej...

Dzień bezpiecznego internetu

            Dzień Bezpiecznego Internetu (DBI) obchodzony jest z inicjatywy Komisji Europejskiej od 2004 roku i ma na celu inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych. W Polsce Dzień Bezpiecznego Internetu od 2005 roku organizowany jest przez Polskie Centrum Programu Safer Internet, które tworzą Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa (NASK) oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (dawniej Fundację Dzieci Niczyje) – realizatorzy unijnego programu „Łącząc Europę” (ang. Connecting Europe Facility - CEF). Głównym partnerem wydarzenia jest Fundacja Orange. Partnerem DBI 2017 jest Facebook. Tegoroczne wydarzenie zostało objęte honorowym patronatem przez Minister Edukacji Narodowej Annę Zalewską, Minister Cyfryzacji Annę Streżyńską, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego Jarosława Gowina, Rzecznika Praw Dziecka Marka Michalaka oraz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej Marcina Cichego.

DBI ma na celu przede wszystkim inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych, zaznajomienie rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa dzieci w Internecie oraz nagłośnienie tematyki dotyczącej bezpieczeństwa online.

DBI obchodzimy dziś, to jest 7 lutego 2017 r. pod hasłem „Razem zmieniamy internet na lepsze”. Chcemy zwrócić uwagę na rolę każdego użytkownika internetu w budowaniu bezpiecznego i przyjaznego środowiska online. Każdy z nas ponosi odpowiedzialność za to, co robi w sieci i w jaki sposób z niej korzysta.

Czytaj więcej...

Rola dziadków w wychowaniu dzieci

W literaturze dotyczącej problematyki rodziny dużo miejsca poświęca się rolom rodzicielskim, znaczeniu matki i ojca w procesie wychowania dziecka. Jest to oczywiście podyktowane doniosłością tych ról. Warto jednak poświęcić chwilę refleksji osobom dziadków. To oni stoją zaraz za rodzicami i po nich są najbliżsi dziecku. Wydawać by się mogło, że dawniej rola dziadków była wyraźniejsza, bardziej doniosła, natomiast w dobie żłobków i nianiek instytucja babci przestaje być niezbędna. Jednak babcia to nie tylko funkcja usługowa.

Bycie babcią, dziadkiem to spełnianie kolejnej roli społecznej, czyli spełnianie pewnych zachowań oraz postaw społecznie określonych i oczekiwanych przez daną grupę społeczną od osoby zajmującej daną pozycję społeczną Związane jest to z wiekiem i z faktem wydania na świat potomstwa przez dzieci.
W naturalny sposób następuje może nie przejście z roli rodzica do roli dziadka czy babci, ale wzbogacenie swego „repertuaru” ról o kolejną. Siłą rzeczy ludzie towarzysząc swoim dzieciom podczas ich dorastania, zakładania rodziny są obecni od samego początku w życiu wnuków. W pierwszych miesiącach życia małego człowieka rodzice i dziadkowie opiekują się nim, zaspokajają jego potrzeby, uczą je podstawowych umiejętności pozwalających na coraz bardziej samodzielne poczynania. Dziecko uczy się od nich mówić, poprzez obserwację i naśladownictwo nabywa różne zachowania.
.

Dziadkowie spełniają szczególną rolę w rodzinach gdzie rodzice z racji pracy, obowiązków zawodowych nie są w stanie zajmować się dzieckiem. Wnuki pojawiają się często w momencie kiedy dziadkowie przechodzą na emeryturę, mają więc czas by się nimi opiekować.

Nierzadkie jest zjawisko przybiegania dzieci właśnie do dziadków po pociechę, w chwilach smutku, bólu, płaczu.
Dlaczego tak się dzieje? Dziadkowie mają więcej cierpliwości dla wnuków niż rodzice, korzystają z bagażu doświadczeń uzbieranych podczas wychowywania własnych dzieci, nie popełniają już tyle błędów co młodzi, którzy dopiero uczą się być opiekunami swoich pociech. Często dzieci cierpią, gdy rodzice nie są zadowoleni z postępów w szkole, gdy mają problemy w swoim małżeństwie. Wtedy głównymi pocieszycielami, opiekunami i powiernikami stają się dziadkowie. W przypadku gdy młoda rodzina mieszka daleko od swoich rodziców, teściów, dzieci mają kontakt z dziadkami podczas świąt, wakacji. Okresy te wyzwalające zazwyczaj przyjemne emocje, wpływają na utrwalenie się ciepłego, pełnego uroku wizerunku dziadków i kojarzenia z nimi poczucia szczęśliwego, bezpiecznego dzieciństwa.

Dla małego dziecka babcia i dziadek to fantastyczni towarzysze zabaw, którzy zawsze mają czas, nie wracają tak późno do domu i zmęczeni jak rodzice. Spełniają każdą zachciankę, przynoszą prezenty, rozpieszczają, nie krzyczą tak jak rodzice.

W okresie dorastania młody człowiek oddala się od rodziców, odrzuca ich system wartości. Ucząc się samodzielności odchodzi od rodziców. I choć czuje się samotny, zadaje pytania, na które nie znajduje odpowiedzi, rzadko zwraca się po pomoc i radę do rodziców. Nie chce być taki jak oni, nie chce tak żyć, poszukuje własnej tożsamości, a co za tym idzie własnego pomysłu na życie. Zjawisko konfliktu pokoleń pojawiającego się w tym czasie spowodowane bywa spotkaniem się zjawiska buntu ze strony młodego człowieka i przeżywaniem kryzysu środka życia przez rodziców. Rodzice nie są wówczas zdolni udzielać dzieciom skutecznego wsparcia. W tym okresie życia dziadkowie stają się często jedynym źródłem wsparcia, zrozumienia i akceptacji. Kontakt z nimi jest pełen ciepła, bez zobowiązań i wymagań, to czas na wysłuchanie i na wypłakanie się a nierzadko to także źródło finansowego wsparcia. Dziadkowie często łagodzą konflikty dzieci z rodzicami.

Oprócz tej opiekuńczej dziadkowie spełniają także inną rolę, kto wie czy nie ważniejszą:
- są dla wnuków skarbnicą mądrości, tej prostej, życiowej; tradycji,
- są łącznikiem między dniem dzisiejszym a historią, tą rodzinną, ale też szerszą,
- opowiadają dawne dzieje, przekazują podania i legendy.
Dzięki ich opowieściom dzieci poznają historię regionu, kraju i swojego najbliższego otoczenia.
Ponieważ mają większy bagaż doświadczeń życiowych niż rodzice ich międzypokoleniowy przekaz w rodzinie gdzie są dziadkowie jest bogatszy.

Warto zastanowić się również nad prawidłowymi i nieprawidłowymi relacjami. Dziadkowie mają towarzyszyć młodej rodzinie, wspierać ją, pomagać, służyć radą. Powinni opiekować się wnukami, ale nie wolno im zastępować rodziców. Wymaga to od dziadków dużej mądrości, wrażliwości i odpowiedzialności, ale jest konieczne dla zachowania zdrowia rodziny i prawidłowych w niej relacji.Bardzo często ten punkt staje się ogniwem zapalnym dla konfliktów, kłótni między rodzicami a dziadkami. Młodzi rodzice z jednaj strony wdzięczni za ogromną pomoc, z drugiej nie mogą sobie pozwolić na to aby zejść na plan dalszy w procesie wychowania ich dzieci. To oni chcą podejmować decyzje i trzeba im na to pozwolić, trzeba służyć radą, pomocą, ale nie wolno zapomnieć, że to ich młodych rodzina, ich dzieci.

To jest właśnie to, co dziadkowie powinni robić – Towarzyszyć !


Powinni być obok, są przecież, zaraz po rodzicach najbliższymi dziecku osobami. Powinni pomagać, wspierać, ale nie mogą zastępować rodziców. Najważniejsza jest świadomość swojej roli i związanych z nią atrybutów.

Nie ulega wątpliwości, że dziadkowie są bardzo potrzebni w procesie wychowania dzieci, wnuków, jednak zależność ta nie jest jednokierunkowa. Dziadkowie również potrzebują wnuków. To dzięki nim mają kontakt ze światem, mogą być na bieżąco z różnymi nowinkami technicznymi, dzięki nim mogą spojrzeć na swoje życie jako dobrze przeżyte i wartościowe. Czują się wartościowi i potrzebni. To dla nich bardzo ważne zwłaszcza gdy dotąd aktywni zawodowo, odchodzą w stan bezczynności na emeryturze.

Katarzyna Dziubich

 

źródło:http://www.pppstaszow.staszowski.eu/

Bezpieczne ferie

    Ferie to czas odprężenia i relaksu, czas beztroskich zabaw na śniegu, szaleństw na sankach i nartach, lodowisku. Nietrudno wtedy o wypadek. Dzieci często zapominają o bezpiecznym zachowaniu się podczas tych zabaw. Aby je na to uczulić, w naszym przedszkolu, w ostatnich dniach przed feriami, nauczyciele przypominają zasady bezpieczeństwa, jakich należy przestrzegać podczas zimowego wypoczynku. Dzieci poznają konsekwencje wynikające z nieprzestrzegania zakazów zabaw w miejscach niedozwolonych, poznają zimowe dyscypliny sportowe.

Czytaj więcej...

Licznik odwiedzin

Liczba wejść:
495435
   
Create by NETSEND Copyright 2012 @ Przedszkole Samorządowe Piotrków Kujawski